سیمون هوگزبرگ عکاس دانمارکی، مدت بسیاری را برای ساختن طولانی ترین عکس دنیا صرف کرده و نتیجه عکسی شده به طول ۱۰۰متر و عرض ۷۸ سانتی‌متر، عکس با عنوان : "همگی خواهیم مرد، ۱۰۰ متر ازبودن" حکایت ساده اما زیبایی ازحالتهای روزانه افراد یک شهر در حال گذر از یک نقطه معین است.178نفر در این عکس حضور دارند، تمام شات هادر یک دوره ۲۰ روزه در یک نقطه ثابت از پل راه آهن قسمتی از شهر برلین در تابستان2007 گرفته شده و تنها تعداد کمی از افراد حاضر در عکس متوجه حضور عکاس بوده اند.(منبع:ایمیل)

یادمه یه روزی که اهواز بودم و مدت زمان زیادی توایستگاه اتوبوس ِجلوی دانشگاه منتظرنشسته بودم و به آدمهای مختلفی که از جلوم رد می شدند نگاه می کردم یه لحظه پیش خودم فکر کردم چه جالب می شد اگه کسی از یه نقطه ثابت می نشست و از آدمها در حالی که هرکسی در حال خودش هست و خبر نداره عکس می گرفت و اسم مجموعه عکسشو می ذاشت :حال امروزشهر یا یه چیزی توهمین مایه ها! این ایمیل رو که دیدم کلی ذوقشو کردم.کاش منم همون موقع با گوشی موبایلم یه عکس طولانی جهانی تهیه می کردم وبعدش می رفتم با آقای هوگزبرگ دوست می شدم!

خیلی خوب است آدم هر روز والپیپرموبایلش را عوض کند.از لحاظ روحیه و انرژی مثبت در جهت خروج از یکنواختی موبایلی و در راستای همان سخن گوته که می گوید:آدم باید روزانه مقداري موسيقي گوش کند،يک شعر خوب بخواند،يک نقاشي قشنگ ببيند و اگر پا داد يک جمله عاقلانه نيز بگويد است اصلا! از طرفی من خیلی نقاشی دوست دارم و این كارول مارين خانم هم گویا دوست دارد و تنها فرقمان با هم اینست که او دوسال است هر روز نقاشیهای کوچک می کشد و عکسش را در وبلاگش می گذارد و من یک نقاشی نیمه کاره می کشم و دوسال است رهایش کرده ام و در عوض این روزها می روم وبلاگش و سایتش و اینجا که گالری نقاشی آن لاین روزانه است و نقاشیهای کارول و دوستانش را بر می دارم و هر روز یکیشان را والپیپر می کنم و خود را خوشحال و حس نقاشی دوستی خود را نوازش می نمایم.

*با تشکر از آقای اولدفشن در معرفی كارول مارين خانم

شادی قدیریان عکاسی که چندسال پیش مجموعه قاجارش و نگاه فانتزی متقابل سنت و مدرنیته زنان این عکسها برایم خیلی جالب و دوست داشتنی بود و بعدترها هم عکسای فوق العاده ی زنانه اش در مجموعه های مثل هر روز و رنگی باش خیلی به دلم نشست، گویا پاییز امسال بادو مجموعه هیچ، هیچ و مربع سفید نگاهی دیگر گونه به جنگ را به تصویر کشیده که دیدنشان خالی از لطف نیست.

 مرتبط:

1. برای تمام زخم دیدگان جنگ (گفت و گو  اختصاصی سایت عکاسی با شادی قدیریان)
2. تصویر جنگ در نمایشگاه عکس شادی قدیریان ( کانون زنان ایرانی)

ایمان ملکی را از دو پوستر معروفش (فال حافظ و یاد آن خانه) که در نمایشگاههای کتاب یا محصولات فرهنگی بارها دیده بودم می شناختم.امروز گالری نقاشی اش را ورق می زدم، تابلوی نور آفتاب اش چشمم را گرفت.نمی دانم از آرامش عمیق و نازک دخترک بود یا آفتاب ملایم و ملسی که از پنجره رویش خزیده یا لباسش که آنقدر نرم و راحت است که انگار دخترک درون آن لیز خورده یا بالش خنکی که بهش تکیه کرده یا پرده غمگین اتاقش یا رنگ خرمایی تیره موهایش یا دلش که انگار برای کسی خیلی تنگ است یا بغضش را که حس می کنم بین گلو و لب پایینش مانده!شاید هم کمی ترکیده و شیشه عینکش را غبار اشک گرفته یا خیال دخترک که می بافدش که کاش آدمی که دلش تنگش است با دو ضربه انگشت به پنجره بزند یا صدای شعری که در ذهنش زمزمه می کند :سهم من از خودم تویی، سهم من از خدا تویی/ گفتی که دلتنگی نکن، آخ مگه می شه نازنین، حال پریشووون منو، ندیدی و بیا ببین...نمی دانم چرا ولی دخترک تابلو عجیب چشمم را گرفت!